اشتیاق

انگارکه چهار سال پیش، یه عصری شبکه چهار یه مستندی از ساخت یه فیلم داشته.. از بین دوبلاژ ( و سانسور های نه چندان قابل صرف نظر) می شد فهمید کلیت فیلم یکم باید شبیه بی نوایان باشه.. گویا تو همون بین هم یه دختری که دسترسی چندانی به نت نداشته هم پای جعبه ی جادو بوده و فیلم مورد نظر به دل ایشون میشینه..

شش سال بعد ، بچه هه هنوز منتظر بوده به همون شیوه ای جادویی که خداوندگار فیلم ها ( مووی نوس) بقیه ی فیلم ها رو به دستش می رسونده ( از جمله ی این آیت های فیلم "استی" ،"رونین" و ... بوده اند) این فیلم هم به دستش برسونه.. و گویا انتظار بیهوده است گاهی و هنوز فیلم مورد نظر پیدا نشده. اگه قابلیت پرینت از مغز امکان پذیر بود، دو تا صحنه.. نه نه.. سه تا صحنه از فیلم هنوز تو ذهنشه، شاید می شد "سرچ"ش کرد و شایدم می شد پیدا شه و دیدش حتی... خب این چه کاریه با آدما می کنید؟ شاید واقعا واسشون چیزایی که پخش می کنید مهم باشه.. اون ادما واسه شما فضای خالی بین برنامه ها تونو پر میکردن و مهم نبودن حتما.. واسه من زنده بودن...

کلا همین جا، جا داره از همه برنامه های نا تمام تلویزیون تشکر بشه، که همه امید های آدم رو در سنین نوجوانی زایل میکرد. یک فصل فوتبالیست ها رو میدیدی و کلی منتظر جمعه می موندی، و اون مسئول پخش از دل بچه ها بی خبر، دوباره فصل قبل و اومدن " کاکرو" رو تکرار میکرد و ما توی یه لوپ به شعورمون به زیبا ترین شکل ممکن توهین میشد. ایضن جودی ابت، ایضن آن شرلی.. درست نیست آقای مدیر پخش! درست نیس...

هنوز منتظرم... شاید پیدا شه.. کسی چه میدونه...

پاييز

بگذار تا تمام زمان ها پاییز انگاشته شود و تمام ساعت ها غروب...